پلاکاردهای انتخاباتی قدیمی با پیام‌هایی آشنا

سیاست

CDU در سال ۱۹۵۳: ادامه راه آزموده!

جرأتی برای انجام کاری جدید هست؟ دست‌کم در دومین دوره انتخابات پارلمانی در تاریخ آلمان فدرال در سال ۱۹۵۳حزب دمکرات مسیحی آلمان (CDU) تصمیم گرفت دست به آزمایش تازه‌ای نزند. رأی‌دهندگان هم موافق این خط مشی بودند. دمکرات مسیحی‌ها اکثریت قاطع آرا را به دست آوردند. و شعار "هیچ آزمایش جدیدی نمی‌کنیم" به عنوان یکی از مشهورترین شعارها وارد تاریخ تبلیغات انتخاباتی شد.

سیاست

SPD در سال ۱۹۴۹: مبارزه انتخاباتی دشوار میان دو اردوگاه

ترکیب دمکراسی و سوسیالیسم از نظر حزب سوسیال دمکرات آلمان (SPD) در سال ۱۹۴۹ و پس از بنیان‌گذاری آلمان فدرال هنوز ممکن بود. در نخستین انتخابات پارلمانی این حزب می‌خواست پلی میان غرب و شرق آلمان دو پاره شده بسازد و بر اقتصاد دستوری تاکید می‌کرد. حزب تازه‌بنیاد دمکرات مسیحی در برابر برای پیوند با غرب و اقتصاد آزاد اجتماعی تبلیغ می‌کرد.

سیاست

CDU در سال ۱۹۴۹: سوسیالیسم به عنوان نماد دشمن

در نخستین انتخابات پارلمانی آلمان در اوت ۱۹۴۹ هنوز بسیاری از نقاط آلمان ویران بود. تعجبی ندارد که احزاب با وعده‌هایی در مورد بازسازی سعی در جذب رأی‌دهندگان داشتند. دمکرات مسیحی‌ها این گونه وعده می‌دادند: "بازسازی و اشتغال" به جای "بوروکراسی و اقتصاد حکومتی" که آن را به سوسیال دمکرات‌ها نسبت می‌دادند.

سیاست

CDU در سال ۱۹۵۳: صدراعظمی از شهر کلن

تصویر کنراد آدناوئر در این پلاکارد مانند نقاشی رنگ روغن به نظر می‌رسد. شاید دلیلش نگاه نافذ آدناوئر باشد. به هر حال، این سیاستمدار کاتولیک از حزب دمکرات مسیحی و اهل منطقه راینلند در سال ۱۹۵۳ بار دیگر به عنوان صدراعظم انتخاب شد. دوره آدناوئر یک دهه طول کشید. در سال ۱۹۶۳ هم‌حزبی‌اش لودویگ ارهارد جای او را گرفت.

سیاست

FDP در سال ۱۹۵۳: شوروی می‌آید!

حزب دمکرات‌های آزاد (FDP) در سال ۱۹۵۳ به تاکید نسبت به نامزدی اریش اولن‌هاور، سیاستمدار سوسیال دمکرات، برای صدراعظمی هشدار داد. در این پلاکارد به اولن‌هاور تهمت همدستی با اتحاد جماهیر شوروی زده شده است. تصویر مسکو به عنوان بذرافشانی که سیمای مرگ دارد اشاره‌ای تلویحی است به ترس رأی‌دهندگان از شوروی. نتیجه انتخابات آن سال پیروزی آدناوئر بود که خط مشی‌ای ضدکمونیستی را دنبال می‌کرد.

سیاست

CDU در سال ۱۹۶۵: کودکان،‌ کلیسا،‌ مصرف اجناس

زنی با لباس مرتب که با دخترش به خرید رفته است. رأی‌دهندگان آلمانی این تصویر "بی‌دغدغه" از زن را به عنوان مادر و خانه‌دار می‌پسندیدند. لودویگ ارهارد، نامزد حزب دمکرات مسیحی برای صدراعظمی با خط مشی محافظه‌کارانه‌اش و وعده "رفاه برای همه" توانست در انتخابات پارلمانی آلمان در سال ۱۹۶۵ دومین پیروزی تاریخی دو حزب برادر دمکرات مسیحی و سوسیال مسیحی را رقم بزند.

سیاست

SPD در سال ۱۹۶۹: مردان واقعی

دیواری پوشیده از پلاکاردهای تبلیغاتی؛ امروزه چنین پلاکاردهایی کمتر موفقیتی برای احزاب کسب می‌کنند. سوسیال دمکرات‌ها در سال ۱۹۶۹ تنها کاندیداهای مرد معرفی کرده بودند. ویلی برانت، معاون صدراعظم و وزیر امور خارجه وقت، توانست پس از دو تلاش بی‌ثمر، سرانجام پیروز شود و دولتی ائتلافی از سوسیال دمکرات‌ها و دمکرات‌های آزاد تشکیل دهد.

سیاست

SPD در سال ۱۹۷۲: شمایل ویلی برانت

پیام روشن سوسیال دمکرات‌ها: «ویلی برانت باید صدراعظم باقی بماند.» SPD در سال ۱۹۷۲ با حدود ۴۶ درصد قوی‌ترین فراکسیون مجلس نمایندگان شد. نتیجه عالی انتخابات واکنشی مثبت به سیاست تنش‌زدایی برانت در برابر کشورهای بلوک شرق به شمار می‌رفت. بخاطر این سیاست، این شخصیت برجسته سوسیال دمکرات آلمان در سال ۱۹۷۱ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد.

سیاست

سبزها در سال ۱۹۸۳: نیروی گل

گل آفتابگردان نماد حزب سبزهاست، اگرچه در طول سالها تا حدی از جذابیت آن کاسته شده است. حزب طرفدار حفاظت از محیط زیست توانست با این نماد برای نخستین بار در سال ۱۹۸۳ وارد پارلمان آلمان شود. کاندیدای اصلی این حزب یوشکا فیشر (اولی از دست راست) حتی با کفش ورزشی به مجلس رفت. مدتهاست که سبزها از ایماژ اولیه‌شان که کفش راحتی و پولیور بافتنی جزو آن بود، فاصله گرفته‌اند. اما گل آفتابگردان همچنان نماد آنهاست.

سیاست

CDU در سال ۱۹۹۴: جوراب قرمز، نه مرسی

کارزار جوراب قرمز دمکرات مسیحی‌ها بحث‌برانگیز و پیام آن روشن بود: این کمپین اعلان جنگی بود علیه ائتلاف احتمالی حزب سوسیال دمکرات (SPD) و حزب سوسیالیسم دمکراتیک (PDS) که از سال ۱۹۸۹ حزب چپ‌ها نام گرفت. پتر هینتسه، دبیرکل حزب دمکرات مسیحی، نسبت به حزب سوسیالیسم دمکراتیک هشدار می‌دهد که از دل حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (SED)، حزب حکومتی آلمان شرقی، بیرون آمده بود.

سیاست

CDU در سال ۱۹۹۴: صدراعظم وحدت آلمان

هلموت کهل با نگاهی حاکی از اطمینان به پیروزی در انتخابات به رأی‌دهندگان می‌نگرد. تبلیغات حزب دمکرات مسیحی بر صدراعظم وحدت آلمان و پرچم سیاه - قرمز - زرد آن متمرکز بود. "موضوع بر سر آلمان است" و پلاکارد تبلیغاتی این گونه تلقین می‌کند که کهل بهترین کسی است که آلمان را حفاظت می‌کند. حساب CDU درست از آب درآمد. رودولف شارپینگ، کاندیدای رقیب کهل از SPD، کتش را بیش از حد راحت روی دوشش انداخته است.

سیاست

FDP در سال ۲۰۰۲: پروژه ۱۸

گیدو وستروله می‌خواست ۱۸ درصد آرا را در انتخابات سال ۲۰۰۲ برای حزب دمکرات‌های آزاد کسب کند. البته درصد آرایی که حزب او در آن سال به دست آورد افزایش یافت و از حدود ۶ درصد به حدود ۷ و نیم درصد رسید. رئیس حزب لیبرال‌ها عدد ۱۸ را حتی روی پاشنه کفشش حکاکی کرده بود، اما تلاش‌هایش به جایی که دوست داشت نرسید و ۱۸ درصدی که می‌خواست آرزویی باقی ماند.

سیاست

چپ‌ها در سال ۲۰۰۵: زبان زرد برای مرکل

تحریک آشکار - البته تنها برای کسانی که بفهمند. کاتیا کیپینگ، نامزد انتخاباتی حزب چپ‌ها / (PDS)، می‌خواست زبانش را به آنگلا مرکل نشان دهد (در اروپا کودکان برای عصبانی کردن یکدیگر زبانشان را به هم نشان می‌دهند). شکل زبان در این پلاکارد یادآور لوگوی رولینگ استون است. کسانی که آثار این گروه موسیقی راک انگلیسی را می‌شناختند می‌دانستند که پلاکارد به ترانه معروف آن "آنجی" (مخفف "آنجلا") اشاره دارد.

سیاست

سبزها در سال ۲۰۰۹: پوستری برای خانه‌های جوانان

پلاکاردهای انتخایاتی کریستیان اشتروبله، سیاستمدار حزب سبزها، مانند تصاویر فکاهی هیپی‌ها چنین رنگارنگ بود. اشتروبله در سال ۲۰۰۲ موفق شد - به یمن این پلاکارد؟ - برای نخستین بار به عنوان نماینده مستقیم مردم وارد مجلس نمایندگان آلمان شود. در خانه‌های گروهی جوانان در محله کرویتسبرگ برلین نمونه‌های این پوستر را می‌شد بر در و دیوار مشاهده کرد.

زمانی مبارزه انتخاباتی دعوایی واقعی میان دو اردوگاه ایدئولوژیک بود: در پلاکاردهای انتخاباتی احزاب آلمان از ارائه تصویری اهریمنی از کمونیسم تا بیان ترس از جوراب قرمز و دلالان بازار بورس به چشم می‌خورد.